De trein is altijd een beetje naast een banaaneter zitten

Sinds ik asiel heb gekregen in de beste Belgische provincie, verdreven door de mensonwaardige leefomstandigheden in onze disfunctionele hoofdstad, pendel ik met de trein. Meestal gaat dat erg vlot en bij momenten kan dat zelfs aangenaam en ontspannend worden genoemd.

orient
Dit is niet de trein die ik elke dag neem.

Incidentjes kunnen natuurlijk steeds gebeuren. Het voorbije weekend is er bijvoorbeeld een trein ontspoord toen hij over een wissel reed bij het station van Leuven. Gisterennamiddag was de hinder daardoor nog niet volledig opgelost. In het station van Brussel-Zuid stonden om 5.14 enkele tientallen treinen aangekondigd. Eentje ervan was afgeschaft. De mijne.De vorige trein naar Sint-Truiden was twee minuten eerder vertrokken en de volgende vertrok pas om 6.12. Er zat dus niets anders op dan 58 minuten te wachten.

Continue reading “De trein is altijd een beetje naast een banaaneter zitten”

Taalkundige kortsluiting in de supermarkt

In principe is het geen uitdaging om naar de supermarkt te gaan. Een hele tijd geleden was dat voor mij anders.

supermarktIk had mijn karretje volgeladen en kwam aan de kassa. De caissière was bezig met een andere klant en daarna zou ik aan de beurt komen. Ik begon mijn boodschappen op de rolband te leggen. Continue reading “Taalkundige kortsluiting in de supermarkt”

A blog about nothing

Vanochtend heb ik op de trein naar de laatste aflevering gekeken van Seinfeld. Vroeger, voordat iPhones en –Pads ons leven verblijdden, moesten pendelaars andere manieren vinden om hun treinreis op te vrolijken. Ze konden de krant lezen, of een boek. Ze konden een dutje doen of enkele dossiers bekijken. Ze konden sociaal doen en met hun medereizigers praten. Als die sociale zonderlingen met z’n vieren waren, konden ze zelfs een kaartje leggen.

Vandaag is dat allemaal niet meer nodig. Nu kunnen we ons onderdompelen in onze smartphones zodat we ons van onze medependelaar kunnen afsluiten terwijl we op Facebook afgunstig kunnen kijken naar vakantiefoto’s van vrienden die we al tien jaar niet meer in het echt gesproken hebben. Continue reading “A blog about nothing”

Onderhandelen voor dummies

Wat zou er geworden zijn van de straatschoffies die me in mijn studententijd hebben beroofd, vroeg ik me onlangs af. Zouden zij intussen in Syrië blijk geven van vreemde inzichten over de plaats van godsdienst in de samenleving? Of zouden ze op het goede pad zijn beland en zijn ze misschien wel tramchauffeur of ingenieur geworden?

Jaren geleden, toen ik een student was aan een Vlaamse economische hogeschool die godbetert om communautaire redenen ook een vertaalopleiding huisvestte, gaf ik in mijn vrije tijd Nederlandse les aan anderstaligen. Het doelpubliek bestond uit buurtbewoners uit de multiculturele buurt van die hogeschool. Continue reading “Onderhandelen voor dummies”

Mensen die euh zeggen

Tegen het einde van de jaren negentig, toen het internet nog iets was waarvan we ons afvroegen waar het in godsnaam voor diende, moest ik in de middelbare school voor de Nederlandse les een spreekbeurt maken. Onze lerares Nederlands heette mevrouw Swillen en om voor de hand liggende vestimentaire redenen werd zij ook wel madame Chapeau genoemd.

stallen
Voormalige stallen, huidige klaslokalen.

Mevrouw Swillen had bedacht dat we als onderwerp een kunststroming moesten kiezen en dat we daar een heel lesuur over moesten vullen. Mijn klasgenoten, voor het grootste deel barbaren, vonden dat een beproeving maar ikzelf, op die leeftijd al buitengewoon gecultiveerd en ontwikkeld, vond het een verademing om eens geen spreekbeurten te moeten aanhoren met titels als Mijn Hamster, De Jeugdbeweging of Mijn favoriete hobby: Basketbal. Mevrouw Swillen weze geprezen. Continue reading “Mensen die euh zeggen”

Ich bin ein Truierling

Sint-Truiden heeft alles. Een mooi pas vernieuwd marktplein. Gezellige straatjes, mooie parken. Natuur, vriendelijke mensen. Een pas gerenoveerd huis waarvan de veldwachter zich afvroeg of het wel bewoond kon zijn. Dat ook. Uiteindelijk heeft agent Wendy[1] de papieren toch getekend en ben ik officieel ingeschreven geraakt in het bevolkingsregister van de hoofdstad van Haspengouw (nadat het een eerste keer niet was gelukt). Dat laatste zou ik eens bij een Truienier moeten controleren: is Sint-Truiden inderdaad de hoofdstad van de mooiste regio in België?

Continue reading “Ich bin ein Truierling”

Ich bin ein Truienier

Vier weken geleden dacht ik even tussen de soep en de patatten te verhuizen. Dat is anders uitgedraaid.

Beste fan en volgelingen, laat u door niemand wijsmaken dat verhuizen iets is wat je even in een weekendje doet. Even een bestelwagentje regelen bij de betere Opel-concessiehouder, dat een keer vullen aan het oude huis, ermee naar het nieuwe huis rijden en het daar weer leeg halen. En dat eventueel herhalen als dat echt nodig is. Nee, zo gaat dat niet. Continue reading “Ich bin ein Truienier”